แม่จ๋า อย่าเป็นอะไรไปตอนนี้นะจ๊ะแม่

เพราะฉันต้องออกจากวัดตั้งแต่เช้า แม่ก็ยังไม่ตื่นนอน พอเดินทางกลับถึงวัดเวลาดึก แม่ก็นอนแล้ว เป็นอย่างนี้มาร่วม ๒ เดือน

ไม่ใช่ไม่เป็นห่วง ทุกวันก็จะสอบถามคนดูแลว่าแม่สบายดีหรือไม่ มีอาการอย่างไร นอนหลับสนิทหรือเปล่า ถ่ายท้องทุกวันไหม เป็นไข้ตัวร้อนบ้างหรือไม่

จนอีอ้วนมันบอกว่าแม่มาบ่นคิดถึงฉัน ถามมันว่าฉันหายหน้าไปไหน

ฉันก็พยายามเข้าไปหาแม่ เห็นแม่กำลังหลับสบายจึงได้แต่มองแล้วก็รีบขึ้นรถนำอาหารมาเลี้ยงที่ท้องสนามหลวง

ก่อนจะบวชพระเณรถวายพระราชกุศลแด่องค์พ่อผู้ทรงพระคุณอันประเสริฐยิ่ง พระจำนวน ๑๒๒ รูป เณร ๒ รูป

แม่มีอาการเวียนหัว (จากปากคำบอกเล่าของคนดูแล) ฉันจึงให้เจ้าวารินโทรติดต่อท่านผู้อำนวยการโรงพยาบาลนครปฐม ว่าจะพาแม่ไปหาหมอให้ตรวจเช็คดูว่าท่านรู้สึกเซื่องซึมและเป็นลมเวียนหัวบ่อยๆ แถมมีความดันสูง

อีกทั้งที่วัดกำลังมีโรคไข้หวัดระบาด ฉันจึงอยากให้แม่ไปอยู่ในความดูแลของคุณหมอจะอุ่นใจกว่า

คุณหมอผู้อำนวยการโรงพยาบาลนครปฐมก็ช่างดีใจหาย

ท่านอาสาจะช่วยดูแม่ให้โดยจัดส่งรถพยาบาลมารับถึงวัด และจองห้องพิเศษให้แม่ได้เข้าไปนอนรักษาอาการป่วย

หลังจากสั่งการให้คนดูแลตระเตรียมเสื้อผ้าให้แม่ที่จะไปนอนค้างที่โรงพยาบาลแต่เช้าแล้ว ฉันก็ต้องเดินทางไปท้องสนามหลวงเพื่อจัดทำอาหารเลี้ยงคนที่มางานพระบรมศพของพ่อ

ตอนเย็นเดินทางแวะเยี่ยมแม่แต่หัวค่ำ เพราะถ้ามาดึกกลัวว่าแม่จะนอนหลับเสียก่อน

นาทีแรกที่แม่เห็นหน้าฉัน แม่ยื่นแขนส่งมือมาให้ฉันจับ นับว่าเป็นครั้งแรกในชีวิตที่แม่ส่งมือมาให้ฉันจับด้วยความคิดถึง เพราะโดยปกติแม่จะไม่เคยแสดงอาการคิดถึงฉันมากขนาดนี้

ฉันสังเกตเห็นสีหน้าแววตาแม่ดูจะมีความกังวลห่วงใย และคิดถึงฉันเอามากๆ หรือไม่แม่อาจจะรู้สึกหวาดผวา กลัวที่จะอยู่คนเดียวก็เป็นได้ เพราะพักหลัง คนดูแลมักจะบอกว่าแม่มักจะมีอาการเพ้อละเมอถึงตายายมาหาอยู่เป็นประจำ

พอแม่ส่งมือให้ฉันจับ ฉันจึงจับมือแม่ แล้วพูดคุยปลอบใจว่าอย่ากลัว ให้มีสติ อย่าลืมดูจิต อย่าลืมสวดมนต์ภาวนา

แม่จึงปล่อยมือฉันแล้วพนมมือสวดมนต์ อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ ภะคะวา จนครบ ๓ จบ

ฉันจึงกำชับคนดูแลว่าอย่าลืมชวนย่าสวดมนต์ทุกวัน

ฉันสอบถามอาการจากปากของแม่ แม่ก็จะบรรยายว่าปวดโน่น เมื่อยนี่ ฉันก็จะช่วยบีบนวดให้จนแม่ผ่อนคลายสบายตัวขึ้น

เห็นแม่เริ่มง่วงนอนแล้วจึงขอตัวลาแม่กลับวัด แล้วบอกกับแม่ว่าพรุ่งนี้ตอนเช้าจะมาเยี่ยมใหม่

หลายวันมานี้นอกจากจะต้องออกจากวัดแต่เช้า กลับวัดเย็นแล้ว ยังต้องเวียนไปโรงพยาบาลหาแม่เช้าเย็น

ในใจก็รู้สึกมีความกังวลห่วงใย อธิษฐานต่อฟ้าอยู่ในใจว่า ขออย่าให้แม่ต้องมาเป็นอะไรหนักในตอนนี้เลย

ข้าไม่รู้จะแยกตัวไปทำภารกิจลูกไทยของแผ่นดิน และลูกกตัญญูของแม่บังเกิดเกล้าในเวลาเดียวกันได้อย่างไร

หากสวรรค์เมตตา โปรดกรุณาให้ข้าได้ทำหน้าที่ทีละอย่างอย่างสมบูรณ์ด้วยเถิด ไม่เช่นนั้น ข้าไม่รู้ว่าสังขารของข้านี้มันจะทนทานได้อีกมากน้อยแค่ไหน ข้าหวังว่าสวรรค์จะเมตตา

พุทธะอิสระ