ลูกรัก เจ้าจักสำคัญความนี้เป็นไฉน ? (ตอนที่ ๑๗)
๑๗ พฤศจิกายน ๒๕๖๘
วันนี้พอมีเวลาช่วงเย็นหลังจากกำกับสั่งการให้ลูกหลาน บริษัท บริวาร จัดเตรียมวัตถุดิบเอาไว้ใช้ทำไก่ผัดขิงตอนตีสองเรียบร้อยแล้ว จึงมานั่งเขียนบทความพาชมนรกขุมที่ ๙ นามว่า วิลตกนรก ซึ่งเป็นนรกบริวารของมหาสัญชีวนรกกันต่อไป
วิลตกนรกขุมนี้ หมายถึง นรกแล่เนื้อ มีสภาพภูมิทัศน์ดุจดัง โรงฆ่าเนื้อ โรงชำแหละเนื้อโรงใหญ่ กว้างขวางสุดลูกหูลูกตา
แต่ละคอกมีความกว้างและยาวคอกละ ๑ โยชน์โดยประมาณ
ในแต่ละคอก จักมีแท่นหินกว้างยาวที่คนตัวใหญ่สามารถขึ้นไปนอนได้ สูงเท่าเอวของนายนิรยบาล บนแท่นหินนี้มีเครื่องพันธนาการทั้งมือและเท้าของสัตว์ผู้ต้องมานอนรับทัณฑกรรม
เมื่อถึงคิวของสัตว์นรกตนใด นายนิรยบาลก็จักจับหัวหรือรวบแขนหรือขาทั้งสองข้าง ของสัตว์นรกนั้นฟาดลงไปบนแท่นหินให้กระดูกแต่ละท่อน แตกหักไม่สามารถขยับลุกหนีไปไหนได้
แล้วจึงผูกรัดมือ แขน และขาทั้งสองข้างของสัตว์นรก ผู้มีร่างกายอันเปลือยเปล่าให้นอนแนบอยู่กับแท่นหิน
แล้วนายนิรยบาลจึงดึงมีดสำหรับแล่เนื้ออันคมกริบดุจดังมีดโกนขึ้นมาร้องขู่ว่า กูจะแล่เนื้อมึง กูจะสับเนื้อมึง แล้วก็ลงมือ ลงมีดแล่เอาเนื้อของสัตว์นรกตนนั้นทีละชิ้น ทีละชิ้น พร้อมกับโยนให้ฝูงสุนัข แร้งกาจิกกัดกิน
สัตว์นรกตนนั้นจึงส่งเสียงร้องโหยหวน ด้วยความเจ็บปวดสุดแสนสาหัสแทบจะขาดใจ
แม้จะถูกแล่เนื้อ ลอกหนังไปจนเหลือแต่กระดูก และเครื่องใน แต่สัตว์นรกตนนั้นก็ยังไม่ตาย
เมื่อเนื้อและหนังถูกแล่หมดไป จนมองเห็นตับ ไต ใส้ ปอด หัวใจ เต้นตุ๊บตั๊บ ตุ๊บตั๊บ อยู่ภายในโครงกระดูกก็ตามที แต่สัตว์นรกตนนั้นก็ยังนอนหายใจรวยริน ได้รับความเจ็บปวดทรมาน อย่างสุดแสนสาหัส
ต่อมา นายนิรยบาลจึงได้เอามีดอีโต้เหล็กอันใหญ่ ที่คมดุจดังใบเลื่อย ตัดและกระชากลงไปที่ทรวงอกของสัตว์นรกนั้น จนกระดูกซี่โครงถูกแบ่งเป็นสองซีก
นายนิรยบาล จึงได้ใช้มือล้วงจับเครื่องในของสัตว์นรกนั้นโยนไปให้สุนัขนรกและฝูงแร้งกานรกได้กัดจิกกิน แต่สัตว์นรกตนนั้นก็ยังไม่ตาย แต่ได้รับทุกขเวทนาเจ็บปวดทรมานด้วยอำนาจแรงบาปกรรมชั่ว ที่ได้กระทำมาแล้วในอดีต
จวบจนเมื่อนายนิรยบาล คว้าเอาหัวใจของสัตว์นรกตนนั้นออกมาจากร่างกายของสัตว์นรกตนนั้น แล้วใช้มืออันใหญ่บีบหัวใจจนแตกละเอียดด้วยมือ สัตว์นรกตนนั้นจึงสิ้นใจตาย
เมื่อนายนิรยบาลขว้างปาเศษเนื้อหัวใจของสัตว์นรกตนนั้นลงกระทบแผ่นดิน สัตว์นรกตนนั้นก็กลับมาเกิดเป็นรูปร่างขึ้นมาอีก แล้วก็ถูกจับมาอยู่ในคอกเพื่อรอการแล่เอาเนื้อเลี้ยงสุนัขและฝูงนกสืบไป
ถามว่า แล้วสัตว์นรกขุมวิลตกนี้ได้ทำกรรมชั่วผิดบาปอันใดมาแต่อดีตกระนั้นหรือ
ตอบว่า ทำปาณาติปาตา มีจิตใจโหดร้าย ชอบทำร้ายทำลายเข่นฆ่าชีวิตสัตว์ ด้วยความสนุกสนาน บันเทิงบ้าง และเพื่อนำมาเป็นอาหารบ้าง
ครั้งเมื่อแตกกาย ตายลง ก็จักต้องมารับผลทัณฑกรรมที่ตนได้กระทำมาแล้วแต่อดีตดังที่กล่าวมา
คาถาป้องกันวิลตกนรกขุมนี้คือ
เชื่อกรรม เชื่อว่าสัตว์โลกเป็นไปตามกรรม บุคคลทำกรรมเช่นไร ย่อมได้รับผลเช่นนั้น มิอาจหลีกหลบหนีพ้นไปได้
เจริญเมตตาพรหมวิหารจนเป็นเครื่องอาศัยของจิต
เจริญธรรม
พุทธะอิสระ
——————————————–
อ่านย้อนหลัง : https://web.facebook.com/buddha.isara/posts/pfbid0gxLn4u9qxwqPmfAhsMiQARiXqwV3KWDhfhCAJsrpwNsjYqp2R7YV3WCeBWYf8ksil
——————————————–
My dearest children, what do you think of this message? (Part 17)
November 17, 2025
Today, after instructing my disciples to prepare the ingredients for cooking stir-fried ginger chicken at 2 a.m., I sat down to write this article about the ninth satellite hell encircling the Maha Sanjiva Hell, known as Wil-Taka Hell.
Wil-Taka Hell is the meat-cutting hell, its landscape resembling a vast slaughterhouse or butchery stretching endlessly across the horizon.
Each pen spans about one yojana in both width and length (a yojana being an ancient Indian measure equal to roughly four to ten miles, depending on region).
Within every pen stands a large stone platform—wide and long enough for a giant being to lie upon—raised to the height of a hell warden’s waist. Iron restraints are fixed firmly to the slab, ready to bind the hands and feet of the creatures who must undergo their punishment.
When a hell being’s turn arrives, the wardens seize its head, arms, or legs and slam it violently onto the stone, shattering every bone and leaving it utterly immobilized. They then strip the being naked and bind its limbs tightly to the slab, forcing it to lie flat upon the stone.
Next, the wardens draw their razor-sharp butcher’s knives and shout menacingly, “I will cut your flesh! I will chop your flesh!”
Then they begin slicing the being’s flesh piece by piece, throwing each bloody fragment to the hungry dogs and vultures waiting nearby.
The hell being screams in unbearable agony, suffocating under waves of torment. Even after all its skin and flesh have been peeled away—leaving nothing but bone and exposed organs—the being remains alive. Its liver, kidneys, intestines, lungs, and trembling heart lie exposed within the skeletal frame as it breathes faintly and continues to suffer excruciating pain.
The wardens then lift a large, saw-edged machete and split open the being’s chest, forcing the ribs apart. Reaching inside, they tear out the being’s entrails and toss them to the dogs and vultures to consume. Yet still the being does not die; it fully experiences the consequences of its past evil deeds.
Only when the wardens finally pull out its heart and crush it in their hands does the being at last die.
But the moment the crushed fragments of its heart strike the ground, the being is instantly reborn—captured once more, thrown back into a pen, and butchered again for the waiting dogs and vultures.
Why does a being fall into this hell?
Because in its past life, it committed murder and possessed a heart steeped in cruelty—one that delighted in causing harm, destroying life, and killing living beings, sometimes for pleasure, sometimes for entertainment, sometimes for food.
When such a person dies, they inevitably meet the karmic results described here.
The protective mantra against falling into Wil-Taka Hell is this:
Hold firm and unwavering faith in the law of karma, knowing that all beings are governed by their actions. Whatever karma one creates will return with its corresponding result; no one can escape it.
Cultivate loving-kindness until it becomes a refuge and shelter for your mind.
May you all continue to progress in your Dhamma practice.
Buddha Isara
——————————————–
Previous article : https://web.facebook.com/buddha.isara/posts/pfbid0gxLn4u9qxwqPmfAhsMiQARiXqwV3KWDhfhCAJsrpwNsjYqp2R7YV3WCeBWYf8ksil
