วันจันทร์ที่ ๒๐ พฤศจิกายน ๒๕๖๐ ออกจากวัดตั้งแต่ตี ๕ กะเวลาว่าจะไปให้ถึงโรงเรียนแม่วิน สามัคคี จังหวัดเชียงใหม่ ประมาณเวลาเที่ยง
จะได้มีเวลา ตรวจงาน การก่อสร้างอาคารโรงนอน ของเด็กนักเรียน โดยมีเจ้าเจมส์ เป็นสารถี ผู้หมวดกุด ที่ทำหน้าที่บริการก็นั่งหลับๆตื่นๆ เป็นเพื่อน
รถแล่นถึงบริเวณถ้ำขุนตาล สั่งให้เจ้าเจมส์แวะร้านอาหาร ข้างทาง หมวดกุดสั่งก๋วยเตียว เส้นหมี่น้ำลูกชิ้นเนื้อมาถวายหนึ่งชาม
ฉันเสร็จแล้วรีบขึ้นรถโดยไม่รีรอ เกรงว่า จะมืดเสียก่อน เดี๋ยวไม่ทันเวลา ตรวจงาน
เที่ยงเศษ รถมาถึงโรงเรียนแม่วิน สามัคคี
พอลงจากรถก็มีบรรดาคณะครูและอาจารย์ใหญ่มายืนคอยต้อนรับ
ฉันเดินไปในทางที่คุ้นเคย
ผู้อำนวยการโรงเรียนเดินตามมา ได้พูดขึ้นว่า นิมนต์เดินไปอีกทาง เพราะเส้นทางเดิมนั้นถูกน้ำป่าพัดขาดไปแล้ว
ฉันจึงแจ้งแก่ ผอ. ว่าไม่เป็นไร อยากเห็นสภาพถนนที่ถูกน้ำป่าทำลาย ว่าจะสามารถซ่อมแซม ปรับปรุง ได้อย่างไรบ้าง
พอได้เห็นสภาพ แล้ว จึงได้รู้ว่า
ถนนไปปิดกั้น น้ำที่ไหลลงมาจากเขา
แล้วคันดินที่ถมถนน ก็มิได้มาตรฐาน จึงถูกน้ำพัดจนพัง
ฉันเลยออกความคิดว่า เอาอย่างนี้ซิท่าน ผอ.
เดี๋ยวจะส่งรถแบคโฮมาช่วย ขุดดินถม และลอกลำธารน้ำ ให้กลายเป็นอ่างกักเก็บน้ำ
เอาไว้ใช้ในฤดูแล้ง และนำดินมาถมทำคันดิน เทผนังกักกั้นน้ำให้แข็งแรง ทำเป็นลักษณะฝายน้ำล้น
ฤดูน้ำ น้ำก็สามารถล้นข้ามไปได้
หน้าแล้ง เราก็ยังเก็บน้ำเอาไว้ให้เด็กนักเรียนใช้ในการเกษตรได้อีก
ส่วนที่ทางโรงเรียนกำลัง แก้ปัญหาเอาไว้นี้ (ดังในภาพ) ไม่น่าจะทนการกัดเซาะของน้ำป่าได้
เดี๋ยวพุทธะอิสระ จะออกแบบและสร้างถนนที่เป็นฝายน้ำล้นในตัวพร้อมอ่างเก็บน้ำให้เอง
แล้วฉันก็เดินไต่ ไปตามเนินดิน (ตามภาพ)
มาถึงตัวอาคาร โรงนอนสองชั้น เห็นความก้าวหน้าของงานไปประมาณ ๗๐ เปอร์เซ็นต์ ซึ่งถือว่าล่าช้ามากๆ
แต่โดยรวม ถือว่าผลงานเป็นที่พอใจ (ดังในภาพที่เห็น)
จึงนำภาพ ความคืบหน้า มาให้ท่านทั้งหลายได้ชม
มาตรวจงานครั้งนี้ คงต้องอยู่คุมงาน หลายวันเพราะต้องคุมขุดลอกอ่างเก็บน้ำ และทำถนนให้โรงเรียนอีกหลายวัน
พุทธะอิสระ
